We zijn nu druk bezig om van het oude huis een sprankelend thuis te maken.

Totnogtoe bestond de studentenorganisatie die wij opzetten voornamelijk op papier. We organiseerden van alles (kleine praatgroepjes, gezellige bijeenkomsten, kamp, enz.) maar we hadden niet een plek in Kampala. We waren niet zichtbaar.

Nu wel. Sinds enkele maanden huren we een huis dat op een eenvoudig te bereiken locatie staat, vlak langs de drukke Entebbe Road. Het huis staat op een compound waar nog drie andere huizen staan. Alle huizen zijn eigendom van dezelfde familie, waarvan enkele leden geregeld onze kerk bezoeken.

Met kerst 2010 hebben we voor het eerst een kerkfamiliedag georganiseerd in het nieuwe kerkkantoor en op 8 januari hielden we voor het eerst een kofiebaravond. We hopen dat dit kerkkantoor/clubhuis bijdraagt aan een betere onderlinge band van de kerkgangers van de New City Church en van leden van de RSO (die komen uit verschillende kerken).

Het Ethiopische restaurant waar de eerste bom ontplofte. Dit is een plek waar we vaak hebben gegeten...

Mensen vragen ons de afgelopen weken of we niet bang zijn na die bomaanslagen in Kampala tijdens de Wereldkampioenschappen voetbal waarbij 76 mensen om het leven kwamen. Nee, dat zijn we niet. We merken er eigenlijk niet zoveel van. Het is wel rustiger op de weg, en bij winkelcentra en andere plaatsen waar veel mensen komen, zijn de veiligheidsmaatregelen behoorlijk opgeschroefd. Maar een angstpsychose … nee.

Misschien hebben we er toch iets mee te maken, maar dan indirect. Op dit moment is er een top van de Afrikaanse Unie in Kampala. Er zijn 23 Afrikaanse staatshoofden hier. En honderden andere Afrikanen die vinden dat ze veel belangrijker zijn dan het gepeupel.

Dus rijden er overdag en vooral ‘s avonds heel veel korte en langere colonnes hoogwaardigheidsbekleders door de straten van Kampala. Daarbij is het natuurlijk irritant dat er ook zoveel gewone Afrikanen gebruik maken van de weg. Dus die gewone Afrikanen moeten uit de weg, aan de kant, ze mogen je niet frustreren, want jouw belangrijke vergaderingen zijn veel belangrijker dan hun levens. Bovendien is er de virtuele dreiging van terroristische aanslagen in Kampala en dus hebben die belangrijke mensen voorrechten gekregen.

De auto’s waarin deelnemers zitten van de AU-top, hebben een sticker op hun voorruit waarop het woordje PARTICIPANT staat. En chauffeurs van auto’s met zo’n stickertje doen hun knipperlichten aan en scheuren luid toeterend iedereen van de weg af. Vaak onder politie-escorte. Iedereen moet dan stilstaan langs de kant van de weg en eerbiedig wachten tot die figuren zijn gepasseerd. Dan mag je weer eventjes doorrijden, tot de volgende knipperlichtende en toeterende auto eraan komt rijden.

Om de twintig meter staan een of meerdere veiligheidsmensen langs de weg. De hele dag. Ze staan daar maar te staan, velen met dreigende geweren over hun rug. Ze hebben allerlei kleuren uniformen aan: zwart, blauw, wit, legergroen met rode baretten, enz. Allemaal verschillende veiligheidsdiensten. Al die figuren langs de kant van de weg, hebben maar één doel: ervoor zorgen dat iedereen aan de kant gaat als er een knipperlichtende, toeterende auto langs komt scheuren. Mensen die in de weg blijven rijden, krijgen een schop tegen hun auto (heb ik zelf gezien). Brommerjongens die achter op hun brommer passagiers vervoeren, krijgen harde klappen in hun gezicht als ze het durven om naast zo’n knipperlichtende auto te gaan staan.

Natuurlijk zijn er slimme Kampalanezen die zich al knipperlichtend aansluiten achter zo’n voortrazende colonne. Maar dat zijn er niet veel, want als je gepakt wordt, krijg je zware boetes, zegt men.

Dat soort gedrag van die hele belangrijke mensen is veel irritanter en veel zenuwslopender dan de vage dreiging van een bom. Want tegen zo’n bom doe je toch niets. Bovendien is de kans dat je iets overkomt door een terroristische aanslag natuurlijk veel kleiner dan dat je een ongeluk krijgt in het verkeer. Zeker met die boven de wet staande knipperlichtauto’s.

In deze video kun je zien dat de RSO echt een gevestigde studentenorganisatie is geworden met een eigen kantoor en betaalde medewerkers. Met dat kantoor moeten we nog iets. Het is nu gevestigd in een appartement op de vijfde verdieping van en kantorenpand, maar wij willen liever gevestigd zijn in een huis op de grond met een stukje tuin eromheen, een eigen honk voor de RSO, een clubhuis.

Verder kun je in deze video zien hoe wij hier in Kampala dagelijks leven, met een lawaaiige kerk vlakbij ons huis.

Kampala Headlines oktober 2010

Vorige week kregen we het bericht waar we al enkele maanden voor vrezen: ons huis is verkocht.

Vol angst wachtten we op het moment waarop de nieuwe huiseigenaar bekend zou maken wat hij met het huis wil: wil hij er zelf gaan wonen of het blijven verhuren? En als hij het wil verhuren, hoeveel gaat de huurprijs dan omhoog? Er is in Uganda geen huurdersbescherming, en huurstijgingen lopen met gemak van 20% tot 100%!

Vanmorgen, maandag 20 juli, kwam hij langs. Awan heet hij en hij is een meterslange Dinka uit Zuid-Sudan. We herkenden hem als één van de mensen die warme belangstelling toonden voor het huis.

Hij stelde ons direct gerust: hij wil het huis blijven verhuren. Sterker nog: hij wil dat wij zijn huurders blijven. De reden daarvoor is de tuin!! Tot onze blijde verrassing is Awan een liefhebber van een beetje wilde tuin met hoge bomen en veel kleurrijke struiken en planten.

De meeste Ugandezen vinden zo’n tuin maar niks. Het is onoverzichtelijk en iedere Ugandees heeft een aangeboren angst voor slangen en ander kruipend eng spul. Weg dus die tuin. Enkele kale plantjes mag en een beetje gekortwiekt gras ook, maar de rest moet weg. Asfalt eroverheen, dat is lekker overzichtelijk.

Het spreekt vanzelf dat wij zo’n laag asfalt juist afzichtelijk vinden. Gelukkig dus onze nieuwe huurbaas ook. Hij wil dat wij hier blijven wonen, want, zo redeneert hij, jullie hebben deze sfeer gekweekt en dus zullen jullie dat ook in de toekomst blijven doen. Dat betekent voor mij dat ik betrouwbare huurders heb, die mijn huis goed onderhouden.

Natuurlijk gaan wij vanaf nu nog meer ons best doen om het huis naar zijn smaak mooi te maken.

We zijn God dankbaar dat Hij zo goed voor ons zorgt. Zo veel vrienden hebben met ons meegebeden.  Wat vinden we dit mooi om met elkaar mee te maken. Samen delen, voor elkaar bidden, elkaar bemoedigen en nu samen danken.  Onze tuinman Dennis zingt luidkeels lofliederen tot God, reuzentrots dat juist de tuin de doorslag heeft gegeven voor meneer Awan.

Voor ons groeit stukje bij beetje steeds meer de verbazing hoe geschikt deze plek is voor ons en voor het werk dat wij hier doen. We wonen hier al ruim drie jaar met plezier, het is echt ons thuis geworden. We voelen ons heel veilig in deze buurt waar we warme contacten hebben met onze buren. De universiteit waar Inge les geeft is vlakbij, ons huis is makkelijk te bereiken voor studenten van de RSO, onze compound is een oase voor andere zendelingen die graag even bij willen komen. En dan de dieren: onze vijf poezen miauwen ons dagelijks toe dat ze niet willen verhuizen, onze honden vinden het fantastisch om naar vogels in onze hoge bomen te blaffen, enz. enz.

Awan vertelde ons dat we hier mogen blijven zolang als we willen en dat hij voorlopig niet van plan is om de huur te verhogen. Wat wij vandaag hebben gekregen overstijgt onze verwachtingen.

Gelukkig wordt deze wandelende palm van meer dan 40 jaar oud niet door de nieuwe eigenaar omgehakt (we poseren hier tussen de stammen en wortels).

Naast de studentenorganisatie RSO en onze kerkelijke gemeente New City Church begint ook African Bible University steeds meer deel uit te maken van ons leven en werk in Uganda. Vanaf augustus gaat Inge er les geven.

Sinds september 2008 geeft Inge sportlessen aan de vrouwelijke studenten daar. Daarnaast maakt ze deel uit van het universiteitskoor. Een optreden van dit koor tijdens de diploma-uitreiking in mei 2009 kun je hier beluisteren en bekijken.

Veel van de studenten en docenten van deze universiteit gaan naar dezelfde kerk als wij. De studenten draaien mee in het RSO-programma. Ondertussen hebben we ook stevige vriendschapsbanden ontwikkeld met een aantal docenten.

Vanaf september 2009 gaat Inge officieel deel uitmaken van het docentencorps. Ze doceert het vak Geschiedenis van de Westerse Filosofie. Inge heeft er erg veel zin in. African Bible University is een kleine gemeenschap met intensief contact tussen studenten en docenten. Daarnaast is het, zoals elke universiteit een omgeving waarin studenten kritisch denken, analyseren, theoretiseren, discussiëren, noem het maar op. Op de campus is een grote bibliotheek vol met interessante titels. Studenten en boeken, wat wil je nog meer?

Wijsheid. Niet alleen boekenwijsheid, maar levenswijsheid. Waar gaat het in het leven om? Hoe zit de wereld in elkaar? Welke plek neemt de mens, neem ik daarin in? Waar baseer ik mijn beslissingen op? Welke waarden zijn voor mij van belang en waar haal ik die dan vandaan? Waar komen we vandaan en waar gaan we heen? Wat is de zin van het bestaan? Wat is waarheid? Allemaal vragen waar we over na gaan denken. Vragen die door de eeuwen heen op verschillende manieren beantwoord zijn. We kijken niet alleen naar wat de filosofen precies verkondigden, maar ook hoe dat invloed had (en heeft) op politiek, kunst en theologie. Hoe vertaalde/vertaalt dat denken zich naar de politiek? Wat gebeurde/gebeurt er in de kunst? Hoe beinvloedde/beinvloedt dat de theologie?

Inge heeft er heel erg veel zin in. Ze hoopt dat de studenten er ook naar uitkijken:-).

meer informatie over de African Bible University.

                                 Gady en Jacky tijdens een sportdag

Dit is een hele creatieve manier om met je koor op te komen. Om de beurt lopen de leden van het koor van de African Bible University (ABU) vanaf verschillende zitplaatsen uit het publiek naar voren en nemen hun plek in op het podium.

De gelegenheid is het afstuderen van de eerste lichting studenten van de ABU. Deze universiteit begon 4 jaar geleden. Wij hebben goede contacten met zowel docenten als studenten van de ABU. Een aantal van de studenten is lid van de Reformed Student Organisation. Inge zingt sinds een jaar mee met het steeds professioneler wordende universiteitskoor.

Het lied bestaat voornamelijk uit één woord: Banuwa (spreek uit: ba-noe-wa), dat op verschillende manieren wordt gezongen. Het is afkomstig uit het noorden van Afrika. Meer weten we er niet van. Is er iemand die weet wat dit voor lied is en wat de woorden betekenen?

Een reactie via youtube heeft het mysterie van de tekst van het lied opgelost! In zijn oorspronkelijke vorm luid te tekst: 

‘Stop maar met huilen, lief klein meisje, stop maar met huilen. Je vader is naar het dorp, je moeder komt straks weer thuis en je broer zit bij de rivier. Alles is goed, lief klein meisje. Je hoeft niet te huilen.’

In Handelingen 2 wordt de start van de christelijke kerk beschreven. Niet als een teer sneeuwklokje dat twijfelend boven de sneeuw uitkomt, maar als een snel groeiende papajaboom die diep wortelt en direct vrucht geeft.

De Bijbelverzen riepen vragen op: Hoeveel ruimte krijgt de Geest van God in de Presbyteriaanse Kerk die de meesten van ons bezoeken? Hoe zit het tegenwoordig met de gaven van de Heilige Geest?

In Kampala staat op bijna iedere straathoek een lawaaikerk waar luidkeels in tongen wordt gesproken en waar om de haverklap genezingswonderen plaatsvinden. Waarom beperkt onze kerk zich tot die onemanshow op zondag? Waarom is er in de eredienst geen ruimte voor getuigenissen waar kerkgangers vertellen wat God deze week voor hen heeft betekent? Moeten niet alle gelovigen tekenen vertonen in de vorm van zichtbare gaven van de Geest?

Volgens vierdejaars theologiestudent Roger wordt het hoog tijd dat de presbyterianen meer hun stemmen verheffen in de straten van Kampala. “Ik ben opgegroeid in lokale lawaaikerken. We waren zo vol van het Evangelie dat we het niet voor ons konden houden. Toch was onze evangelisatie niet perfect, want we hadden nauwelijks kennis. Daarom ging ik theologie studeren. Ik kwam terecht op een universiteit waar de presbyteriaanse leer wordt bestudeerd. Daar ontdekte ik wat het Evangelie eigenlijk is. Ik heb er zoveel geleerd. Daarom verbaas ik me erover dat jullie al die heerlijke en zaligmakende kennis binnen de kerkmuren houden. Jullie gaan de straat niet op. Dat is heel erg, want nu moeten de Ugandese moslims en andere niet-christenen tot bekering komen door de schreeuwende activiteiten van theologisch volstrekt niet onderlegde pinksterachtige groeperingen.”

Student Wilson uit het noorden van Uganda herkende zich in de afwijzing die de apostelen kregen toen zij in tongen het Evangelie verkondigden. (Ze zijn vol zoete wijn.) “Toen ik nog geen christen was, deed ik mee met alle immorele en frauderende zonden die zo heel gewoon zijn in Uganda. Toen ik christen werd, stopte ik daarmee. Mijn oude vrienden en kennissen vonden mij gek en zeiden dat ik in het gesticht moest worden opgenomen.”

Wat ons tijdens de discussie opviel was dat meerdere studenten zo vanzelfsprekend geloven dat het God is die Zijn mensen op aarde roept tot het christendom. Van die kennis ging geen beklemming uit, zoals die bij veel gereformeerden in Nederland voelbaar is. Die verkiezing is juist machtig mooi. Wilson: “Ik weet dat het niets uitmaakt of mensen mij belachelijk vinden en me daarom van mijn geloof af willen praten, of dat goede sprekers van foute geloofsrichtingen mij aan het twijfelen brengen. Ik weet dat God mij heeft gekozen. Hij houdt mij vast.” Gadi: “Er is nog zoveel te doen. De wereld is vol ongelovigen die wel door God zijn uitgekozen. Wij moeten het Evangelie blijven vertellen. Van wie moeten zij anders horen dat ze geroepen zijn?”

Ik zal het even uitleggen. Inge en ik zijn in 2005 een bedrijf gestart in Uganda. Dat was de enige manier om hier legaal te wonen en te werken. Wij zijn nu beiden directeur van ons bedrijf en op basis daarvan hebben we een werkvergunning gekregen.

Als je een bedrijf hebt, moet je natuurlijk ook de boekhouding doen. Aangezien wij boekhouden niet leuk vinden EN aangezien wij de Ugandese belastingwetgeving niet zo goed kennen, hebben we een bedrijf dat voor ons eenmaal per jaar de boekhouding doorneemt en dat ons adviseert over hoe we alles moeten aanbieden aan de Ugandese belastingdienst.

Het werkt erg goed. Zo’n bedrijfje inhuren is niet duur en het levert ons veel op. Ten eerste scheelt het ons een boel werk en een boel frustraties. Ten tweede zijn medewerkers van dat bedrijf precies op de hoogte met alle belastingwetgeving in Uganda, zodat we minder belasting betalen, omdat zij precies weten welke kosten wel en niet aftrekbaar zijn, enz.

De afgelopen jaren stelde het betalen van belasting voor ons niet zoveel voor, omdat we te weinig verdienden. In 2007 leed ons bedrijf zelfs verlies. Maar het gaat steeds beter. Vorig jaar maakten we voor het eerst winst en dat betekent dus dat we nu meer belasting moeten betalen. (Overigens is winst een betrekkelijk woord. Het betekent niet dat wij uit de financiële zorgen zijn, want we komen nog steeds maar net rond.)

Vanmorgen kwam de man die onze boekhouding klaar maakt voor de belastingdienst langs om zijn werk aan ons te tonen. Hij had alles al klaar gemaakt, zodat wij alleen nog maar even ter goedkeuring hoefden te tekenen. Hij zou de papieren dan bij de belastingdienst inleveren.

Hij wees ons erop dat we dit jaar meer belasting moesten betalen dan voorgaande jaren, omdat ons bedrijf winst had gemaakt. Maar daar had hij iets op gevonden. Hij zei dat we op papier konden zetten, dat we enkele jaren geleden geld hadden geleend in Nederland om in Uganda een bedrijf op te zetten en dat we de winst van dit jaar gebruikten om die lening gedeeltelijk af te betalen. Op die manier zouden we dus kunstmatig extra uitgaven hebben en dus minder winst en dus zouden we dan minder belasting hoeven te betalen.

Een hele simpele truc die ons enkele duizenden euro’s zou uitsparen. De Ugandese belastingdienst zou zeer waarschijnlijk de moeite niet nemen om te controleren of wij echt geld hadden geleend van iemand in Nederland en dat nu afbetaalden, dus het was een vrij risicoloze manier om minder belasting te hoeven betalen.

“Maar is dat wel legaal?”, vroeg ik. “Nee, natuurlijk niet”, kwam het verbaasde antwoord. “Maar het is een waterdichte fraude. We doen het ook geregeld bij andere bedrijven. Gaat altijd goed.”

Toen wij vertelden, dat we niet op die manier geld wilden besparen en dat we liever gewoon de belasting wilden betalen die we verschuldigd waren (natuurlijk gebruiken we van harte alle legale manieren om zo min mogelijk belasting te betalen), reageerden de man van het boekhoudbedrijfje verrast: “Die blanken ook altijd, die willen altijd maar belasting betalen.”

Verslagen kijken we elkaar aan. “En nu? Waar gaan wij naartoe met ons personeel, onze dieren en onszelf?”

We hadden de zondag voorafgaand aan dit telefoontje geluisterd naar een preek waarin we werden opgeroepen om  geen voorwaarden te stellen aan het dienen van God. Dus ook niet zoiets als: we willen in een leuk huis wonen. Maar dit is wel een erg directe toepassing.

De afgelopen twee weken bewandelen we drie paden:

1. We zoeken naar een nieuw huurhuis (een irritante en tijdrovende bezigheid).

2. We hopen dat de koper van ‘ons’ huis bereid is om het aan ons te blijven verhuren tegen een zo gering mogelijke huurverhoging.

3. We overwegen om zelf het huis te kopen.

Wat voor ons vast staat, is dat we alles zullen doen om te voorkomen dat ons personeel de dupe wordt van de verkoop van het huis dat we nu huren.

De salarissen die wij betalen stellen naar Nederlandse maatstaven weinig voor, maar betekenen hier het verschil tussen werkloos en hongerig thuiszitten, of brood op de plank en kinderen naar school.

Bovendien bespaart ons personeel ons handenvol tijd die we nu kunnen besteden aan het werk waarvoor we naar Uganda zijn gekomen.